JESIEŃ / Koncert premierowy

Jesień jeszcze w Bydgoszczy nie grała. To dziwne, bo Jesień jest z Torunia i w Bydgoszczy ma wielu przyjaciół. Jesieni możecie nie znać, choć istnieją już ponad siedem lat. Bo to zespół którego Mało w radio, telewizji, czy internecie. Jesień gra muzykę własną. Niektórzy porównują ich do różnych zespołów. W porządku, to się zdarza ludzie mają różne pomysły. Ale Jesień nie wchodzi w niczyje buty, Jesień gra po swojemu, jest rozedrgana, postpunkowa, psychodeliczna, surowa, czasem dramatyczna. Jeśli jednak jest coś, co może ją połączyć z przeszłością, to atmosfera, która faktycznie może być podobna do tej panującej na koncertach Mord, SLE, Ewy Braun, Starych Singers, Spokoju, Kristen itp. W dobie wszechobecnej elektroniki mało jest już takich zespołów. Sprawdźcie. Szczególnie, że to premiera płyty, o której poniżej.
Album Jesieni pt. "Jeleń" został nagrany we wrześniu zeszłego roku w toruńskim studio Happy Light. Za miks i mastering odpowiada Michał Kupicz. Dwanaście utworów o miłości, śmierci, bogu, diable, stawianiu, przestawaniu i sporcie. Gościnnie swoje trzy grosze dodali Natan Kryszk z trio Pokusa i Mateusz z Boazeria SoundSystem. Za projekt graficzny płyty, wszelakie obrazki i plakaty na koncerty promocyjne odpowiada Iskra, czyli Smutne historie spisane na kacu i tanim papierze.

Grupa Jesień, znana także jako Grupa Przestępcza "Jesień", to toruńskie trio, w którego skład wchodzą:
Michał Supcziński (bas),
Maciej Karmiński (perkusja),
Szymon Szwarc (gitara, głos).

Muzykę zespołu charakteryzuje igranie. Jeśli nałożymy na owo igranie klisze terminologiczne, z których większość posiada przedrostek "post-", zrozumiemy, że chodzi tu o dążenie do określenia tożsamości muzycznej poprzez penetrację piosenkowych form i walkę z nimi, czego efektem jest nieustanne popadanie w kolejne piosenkowe formy.
Motoryka tych działań posiada walor intelektualny, muzycy zdają sobie sprawę z błędnego koła, w jakim się znaleźli, próbując określić się wobec formy nie za jej pomocą. To sprawia, że owoce tych poczynań są słodko-kwaśne, często gorzkie, podane na kartonowym talerzyku i obsypane popiołem. Każde zamknięcie cyklu jest dla muzyków powodem kolejnych wątpliwości.
Bo właściwie Jesień chce pokazać muzykę problematyczną, świadomą niedoskonałości ludzkiego organizmu i umysłu, wreszcie, świadomą wielowarstwowości świata dźwięków, organizujących się z garażowym zacięciem, nutką ironii, liryzmu oraz brakiem szacunku okazanym bezrefleksyjnemu pochłanianiu form piosenkowych.