Adam, Ewa i DNA. Szukając Edenu – wykład/spotkanie

Skąd przychodzimy? Kim jesteśmy? Dokąd idziemy? Pytanie banalne, wielokrotnie zadawane i jednak zgrane. No bo stawiają je zwykle humaniści (Gauguin nim był bez wątpienia). Ale jestem lekarzem, więc czy humanistą? Niestety mało jest równie odhumanizowanych dziedzin, jak medycyna. Niestety. A na problem próbuję spojrzeć z punktu widzenia współczesnej genetyki. I bardziej szczegółowo prezentuję tylko jeden problem: pochodzenie mojego gatunku. O tym próbuję opowiedzieć. To na pierwszy raz, 18 czerwca. Obiecuję, że każdy zrozumie.
Jest jak u Hegla: była teza, starsze hominidy, nasi ojcowie, zmienili się krok po kroku w nas. Potem antyteza, ze nasz gatunek szybko zastąpił swych poprzedników (kuzynów? stryjków?). I że było to wydarzenie ewolucyjnie gwałtowne. Teraz zmierzamy do syntezy. Wciąż potrafimy odszukać w zapisie genetycznym twarz pramatki Ewy, kłócimy się o wiek Adama (bo mógł być nawet 70 tysięcy lat młodszy). Wiemy jak zdobywaliśmy świat. Ale…
O tym wszystkim miałem zaszczyt opowiedzieć w Mózgu 10 lat temu. Wiele się zmieniło. W miejsce prostych odpowiedzi – nowe pytania. Nie dająca spokoju wciąż nierozwikłana zagadka – gdzie był Eden, raj. matecznik? Zaproponuję odpowiedź. Wcale nie jestem jej pewien. Nie zdążę też odpowiedzieć na inne ważne pytanie: Na ile jesteśmy tą samą istotą, która ruszyła zwiedzać świat przed ponad 100 tysięcy laty. A na ile zwiedzany świat nas zmienił? I cieszę się, że nie zdążę. Bo tak naprawdę nie znam odpowiedzi. Obiecuję za to przygodę. Myślową, intelektualną. Punkt wyjścia do poszukiwań. Razem, bo przecież zwykle nie jesteśmy sami.
(Piotr Kopiński)

Piotr Kopiński
Lekarz medycyny. Prowadzi Zakład Genoterapii Collegium Medicum UMK. Studiował historię na Uniwersytecie Jagiellońskim.