GORZYCKI & GRUCHOT

RAFAŁ GORZYCKI/SEBASTIAN GRUCHOT – EXPERIMENTAL PSYCHOLOGY

Najnowszy projekt Rafała Gorzyckiego, do którego zaprosił norweskiego skrzypka Sebastiana Gruchota, to kontynuacja kameralnych zmagań perkusisty Sing Sing Penelope , Ecstasy Project czy A-kineton…
Po wspaniale przyjętym koncertowym albumie Rafała Gorzyckiego i Kamila Pater – Therapy, przyszedł czas na bardziej konceptualny. Tym razem Gorzycki współpracuje ze swoim przyjacielem, skrzypkiem od lat mieszkającyn w Norwegii, gdzie ukończył Konserwatorium w klasie improwizacji Jana Banga (Nils Petter Molvaer Bugge Wasseltoft). Stworzyli razem niepowtarzalny świat mikrostruktur i hipnotycznych brzmień oraz rytmów. Album „Experimental Psychology” miał swoją premiere 15.12. 2013i wydała go obecnie najlepsza wytwórnia jazzowa w Polsce – For Tune.
Album ten został okrzyknięty jednym z najlepszych krążków 2013, uznany płytą roku i miesiąca przez Politykę, Polish Jazz i wiele innych portali oraz zdobył wyśmienite recenzje.

Rafał Gorzycki
Muzyk, perkusista, kompozytor i aranżer, lider i współzałożyciel takich grup jak Sing Sing Penelope, Ecstasy Project, A-kineton, Trio Poems, itp.
Rafał Gorzycki to artysta o przygotowaniu klasycznym i jazzowym, zafascynowany współczesną muzyką kameralną i awangardą jazzu…
Rafał Gorzycki zaliczony jest obecnie do najważniejszych, najbardziej twórczych i płodnych muzyków jazzowych Polsce oraz całej Europie.
Jego aktywną, twórczą i wyróżniającą się postawę docenił Prezydent Miasta Bydgoszczy 20.04.2013 wręczając Rafałowi Gorzyckiego Nagrodę Artystyczną i Stypendium Prezydenta Miasta Bydgoszczy za „…szlachetny kamień w panteonie bydgoskich artystów”.
W podsumowaniu muzycznym roku 2012 największy w Polsce portal jazzowy „Jazzarium” umieścił postać Rafała Gorzyckiego wśród 10 najlepszych muzyków roku – dokładnie na 6 pozycji. Oprócz tego dziennikarze, recenzenci i krytycy w kategorii „Album Roku” umieścili autorska płytę Gorzyckiego „Ecstasy Project: They were P” na 9 pozycji wśród 10 najlepszych albumów 2012 r.
Gazeta Wyborcza , Onet i Przekrój uznały Rafała Gorzyckiego za jednego z artystów, który przyczynił się do zmiany pokoleniowej na polskiej scenie jazzowej. Amerykański, największy na Świecie magazyn jazzowy All About Jazz , przyznał Rafałowi Gorzyckiemu tytuł „The Best Coming Premiere” i umieścił jego najnowszy album wśród 25 najlepszych premier tego roku. Natomiast angielski największy portal muzyczny „ Last Fm” umieścił debiutancką płytę Rafała Gorzyckiego wśród najlepszych płyt roku 2006. Mimo młodego wieku Rafał Gorzycki ma na koncie już 16 dyskograficznych albumów, Co ważne, są to płyty autorskie z kompozycjami i aranżacjami artysty . Jego albumy to muzyka jazzowa oraz muzyka z pogranicza klasycznej i współczesnej estetyki. W roku 2012 amerykańska wytwórnia płytowa Moon in June wydająca legendarne Soft Machine, wyróżniła Rafała Gorzyckiego zapraszając go jako jedynego polaka do udziału w albumie-kompilacji z najciekawszą muzyką jazzową roku 2012 z całego Świata. Poza tym, jest on potrójnym stypendystą Marszałka woj. kuj.-pom. 2011 i 2012 r, stypendystą UM Bydgoszczy 2012, członkiem Polskiej Akademii Fonograficznej, artystą nominowanym do nagrody „Fryderyki” w roku 2010. W 2011 roku kwartet z udziałem Rafała Gorzyckiego – ‚DZIKI JAZZ” – został laureatem konkursu Polskiego Radia „NAGRODY POLSKICH MELOMANÓW” Programu Trzeciego w kategorii Free Jazz. W roku 2013 otrzymał Nagrodę Artystyczną Prezydenta Bydgoszczy. Skomponował muzykę do 3 filmów fabularnych. Jest on również członkiem Stowarzyszenia Artystycznego „Mózg”.

Sebastian Gruchot ur. w 1979 roku w Bydgoszczy, rozpoczął naukę gry na skrzypcach w wieku 6 lat. Ukończył studia na wydziale instrumentalnym Akademii Muzycznej w Bydgoszczy, a także na wydziale muzyki rytmicznej na Universitetet i Agder w Kristiansand w Norwegii, gdzie aktualnie jest wykładowcą. Ma na swoim koncie liczne nagrania, a także występy, zarówno w klubach jak i na festiwalach jazzowych w Europie i Afryce. Od 2003 roku mieszka w Norwegii. Współpracował z takimi zespołami/muzykami jak: Sing Sing Penelope, Rafal Gorzycki Ecstasy Project, Spejs, Splashgirl, Jan Bang, Erik Honoré, Anne Marie Almedal, Hanne Kolstad, DJ Strangefruit, Petter Wettre, i inni. Wystepowal rowniez jako solista z orkiestra symfoniczna w Kristiansand (Kristiansand Symfoniorkester) Sebastian jest muzykiem wszechstronnym. Gra zarowno muzyke powazna, jazz, bluegrass, pop, muzyke swiata jak i muzyke elektroniczna.

RECENZJE:

1) Recenzja albumu: Gorzycki/Gruchot – „Experimental Psychology”
(14.01.2014) Polityka (5 gwiazdek na 6 mozliwych)
Wytwornia For Tune kompletnie zmienila krajobraz rodzimej fonografii w 2013r., wydajac od razu 25 (!) plyt z muzyka improwizowana, a takze repertuarem eksperymentalnym, wspolczesnym. Za przyklad jej dzialan niech posluzy album wydany pod koniec ubieglego roku duet perkusisty Rafala Gorzyckiego, znanego z takich skladow jak Sing Sing Penelope czy Ecstasy Project oraz mieszkajacego w Norwegii skrzypka Sebastiana Gruchota. Ten pierwszy po pracy w duzych jazzowych skladach zdecydowanie zmierza ku bardziej kameralnej improwizacji, zarazem poszerzajac palete dzwiekowa. Gruchot takze wychodzi daleko poza brzmieniowe mozliwosci skrzypiec i altowki, wspierajac sie brzmieniami elektronicznymi. Razem w swojej pelnej skupienia, intensywnej muzyce podazaja raczej w strone Warszawskiej Jesieni niz Jazz Jamboree, co wydaje sie znamienne dla bardzo ciekawej i fortunnej linii For Tune. Autor recenzji: Bartek Chaciński

2) Recenzja albumu: Gorzycki/Gruchot – „Experimental Psychology”(01.2014) Popup Magazine
Rafal Gorzycki wydaje juz druga tegoroczna plyte w duecie, tym razem z rezydujacym w Norwegii skrzypkiem Sebastianem Gruchotem. Kolejny duet powiazany z bydgoska scena muzyki improwizowanej (sam Gruchot koncertowal i nagrywal ze Spejsem oraz z Gorzyckim wlasnie w Sing Sing Penelope) wykracza jeszcze dalej poza jazzowe ramy niz wydany wiosna album Therapy, zapis koncertu z Kamilem Paterem. I choc wytwornia For Tune umieszcza go w swoim jazzowym podkatalogu wlasnie, nie o stylistyczny porzadek tutaj chodzi. To swoisty koncept-album, poetycki i oniryczny, w ktorym chwilami wyraznie odbijaja sie doswiadczenia i zainteresowania obydwu muzykow kameralistyka czy muzyka wspoczesna. W kontekscie oszczednego operowania srodkami, precyzji i skupienia troche przypomina wczesniejsze dokonania Ecstasy Project, choc sila rzeczy budowany tutaj krajobraz muzyczny jest jeszcze skromniejszy. Gorzycki i Gruchot z dbaloscia o kazdy szczegol poruszaja sie pomiedzy muzyka wspoczesna, dzwiekowa abstrakcja, przestrzennymi, ambientowymi pejzazami, eksperymentem, az po niemal freejazzowe spiecia. Spokj i dyscyplina wyraznie jednak przewazaja nad rozedrganym, gestym dialogiem, co czyni nagranie bardzo kameralna i intymna wypowiedzia. Zelektryfikowane skrzypce Gruchota tylko w finalowej kompozycji brzmia czysto akustycznie, przetworzone sa momentami dosc mocno i wraz z elektronicznymi efektami przydaja chwilami choc z umiarem eksperymentalnego kolorytu. Sporo operuja dronami, ich linie nakladaja sie na siebie nawzajem i razem z rytmicznym pulsem perkusji tworza najbardziej hipnotyczne fragmenty plyty, bedace jej swoistym momentem kulminacyjnym. Na tle Therapy moze ten album wydac sie nieco hermetyczny, bardziej wysublimowany i na pewno mniej pogodny, wrecz chlodny dobrze ukazuje szczeglna wrazliwosc jego autorow i jakkolwiek nie porownywac, emocji i uroku jest w nim jednak sporo. Autor recenzji: Marcin Marchwinski

3) Recenzja albumu: Gorzycki/Gruchot – „Experimental Psychology”(07.2014) Jazz Forum (4,5 gwiazdki na 5 możliwych)
Duet Rafała Gorzyckiego i Sebastiana Gruchota wyodrębnił się z szeregu zespołów, jakich każdy z nich jest częścią i od których w ten właśnie sposób, choćby na chwilę, chcieli się muzycznie uniezależnić. Efektem jest album o naukowo brzmiącym tytule, który nie bez powodu kojarzy się z gałęzią psychologii doświadczalnej.
Perkusista z Bydgoszczy i skrzypek, altowiolista oraz spec od elektroniki po szkole Jana Banga w Norwegii, przy pomocy prądu i dźwiękowej wstrzemięźliwości przeprowadzają eksperyment. Używając siedmiu metod wpływania na system nerwowy słuchacza, sprytnie manipulują przestrzenią dźwiękowo-czasową za pomocą rytmu, częstotliwości zachodzących zmian, artykulacji, wynaturzenia tradycyjnego brzmienia instrumentów smyczkowych (które niekiedy zakrawają o brzmienie liry korbowej), zapętlenia i nawarstwienia lub całkiem czystego potraktowania pierwotnego źródła dźwięku.
Co więcej, każda z kompozycji z tytułu jest metodą, którą słuchacz sam może dostosować do obecnego nastroju, potrzeb i celu, jaki chce osiągnąć podczas tej muzycznej terapii. Już po pierwszych sekundach obcowania z tym duetem można poczuć się jak obiekt doświadczenia wcielając się w jedną z postaci filmów SF lub produkcji naukowo-przyrodniczych lat 80, w których sfera dźwiękowa stanowi mieszankę New Age, fusion, minimal music i psychodeli z istotną, transowo-kontrapunktującą rolą rytmu. Przytoczone w pierwszym utworze teksty Zygmunta Freuda po norwesku przez Sebastiana Gruchota są jak wstęp do medytacji – choć może niekoniecznie chcielibyśmy znać ich treść – podobnie jak kilkukrotne wykorzystanie pojedynczego uderzenia w dzwonek, jawi się jako przyzwolenie do wejścia jeszcze głębiej.
Poza rytmem, ważnym elementem jest harmonia, zwykle przejawiająca się w pierwotnej postaci wybrzmiewającego ciągu harmonicznego wytworzonego dzięki elektronice, który w utworach Metoda długoterminowa i Metoda hinduska nawiązuje do burdonowego dźwięku hinduskiego shruti box. W tym ostatnim utworze brzmienie altówki skalą i niuansami artykulacyjnymi tworzy atmosferę orientu, natomiast podobnie rdzenną, lecz afrykańską, udaje się przywołać perkusiście w tym pierwszym, niezwykle transowym numerze, trwającym ponad 17 minut.
Experimental psychology nie trzeba się bać, wręcz przeciwnie – należy się jemu poddać. Eklektyczna mieszanka w siedmiu smakach autorstwa Gorzyckiego i Gruchota stanowi antidotum na globalny śmietnik dźwiękowy, od którego jedyną ucieczką jest uporządkowanie, wybór i dopuszczenie do siebie tych harmonijnych, uzdrawiających fal.
Monika Okrój