Przeskocz do głównej zawartości
Typ
Data
Tytuł
GOLGOTA PICNIC - pokaz filmu
Etykiety

GOLGOTA PICNIC - pokaz filmu

GOLGOTA PICNIC - pokaz filmu

Opis

ZGŁOSZENIA WYŁĄCZNIE POPRZEZ WYSŁANIE WIADOMOŚCI NA FACEBOOKOWY PROFIL MÓZGU!

TYLKO DLA WIDZÓW DOROSŁYCH!

Ilość miejsc ograniczona (50 osób). .

Tekst, reżyseria: Rodrigo García
Piano: Marino Formenti
Muzyka: Joseph Haydn, Seven last words of Christ on cross
Występują: Gonzalo Cunill, Nuria Lloansi, Juan Loriente, Juan Navarro, Jean-Benoît Ugeux
Światło: Carlos Marquerie
Wideo: Ramon Diago
Akustyka: Marc Romagosa
Kostiumy: Belen Montoliu
Asystent reżysera: John Romao
Główny kierownik: Roberto Cafaggini
Zdjęcia: David Ruano
Produkcja: Centro Dramatico Nacional (Madrid), théâtre Garonne (Toulouse)
Producent wykonawczy: Théâtre Garonne
Koprodukcja: Festival D’automne Paris
Producent trasy: Théâtre Garonne

RODRIGO GARCÍA (ur. 1964 r.), kurator tegorocznego Idiomu, jest argentyńskim dramatopisarzem, reżyserem i aktorem. W wieku 22 lat opuścił Buenos Aires i zamieszkał w Madrycie, gdzie w 1989 r. założył własną grupę La Carnicería Teatro (Teatr Rzeźnia). W swojej twórczości García podejmuje temat świata podporządkowanego przemocy, władzy i konsumpcji. Wstrząsa po to, by sprowokować, wyzwolić w widzu wolę sprzeciwu i poszukiwania. W 2009 r. otrzymał Europejską Nagrodę Nowe Rzeczywistości Teatralne, przyznawaną artystom wyznaczającym nowe szlaki refleksji i ekspresji we współczesnym teatrze.
Rodrigo García w każdym ze swoich teksów i budowanych w oparciu o nie spektakli proponuje pesymistyczą, często szokującą diagnozę rzeczywistości oraz nas samych, aktywnie ją współtworzących.
Golgota Picnic to jeden z ikonicznych spektakli reżysera – pokazywany był już w wielu krajach, wszędzie wyzwalając wśród widzów duże emocje, od zachwytu i oczyszczenia po oburzenie.
Nawiązując do chrześcijańskiej ikonografii – od Francisco Goi do Rubensa – reżyser organizuje piknik, który jest zarazem ostatnią wieczerzą współczesności. Na scenie silna fizyczna obecność aktorów zderzona jest z projekcjami wideo, muzyką na żywo i nadmiarem rekwizytów – hamburgerowych bułek, które są miękkim dywanem, zwyczajnym fastfoodem zjadanym podczas spektaklu, a także symbolem bezsensownego nadmiaru i nieopanowanej konsumpcji. Świat jawi się w spektaklu jako podszyta pustką orgia posiadania, w której ludzie pozostają zniewoleni we własnej hipokryzji. W tej rzeczywistości sztuka jest jedynie estetycznym dodatkiem.
Spektakl poraża niezwykłym połączeniem krytycznego przekazu, silnych obrazów, muzyki i poezji. Jest ironiczny, obsceniczny i ekscesywny, ale proponuje też sceny wymagające skupienia, pozwalające na wyciszoną kontemplację. Reżyser przekracza konwencjonalne granice gatunków, nie wpada w ideologiczną pułapkę, w fascynujący sposób wykorzystuje za to możliwości medium teatralnego, tworzy fantasmagoryczną wizję piekła, w jakim żyjemy, dając jednocześnie przestrzeń na dystans i autokrytycyzm.
Rodrigo García mówi:

“Każde dzieło teatralne jest ekspresją życia. Przez życie rozumiem ciąg zdarzeń, wspomnień, a także tego, o czym zapominamy – faktów, które wypieramy ze strachu lub ze wstydu. Robimy haniebne rzeczy, a przysięgamy, że nigdy nie zrobiliśmy nic poniżającego; rozmyślnie wymazujemy je z pamięci. Później powracają pod postacią dzieła sztuki i nawet nie zdajemy sobie sprawy, że tam są. Właśnie dlatego artysta powinien, nawet wbrew sobie, zajmować się tematami delikatnymi i wstydliwymi. Nie powinien ich przemilczać."
Przypis bibliograficzny
“GOLGOTA PICNIC - pokaz filmu,” MÓZG archiwum, Dostęp 25 września 2021, https://archiwum.mozg.art.pl/items/show/894.
Relacje między zasobami

Zasób nie ma zdefiniowanych relacji