„Sklerotycy - klasyka smaku” - recenzja

Protekcjonalne podejście do samego siebie. Bardzo mi przyjemnie Pana spotkać. Oglądanie rzeczy na które patrzy. Wtedy do woli można się nacieszyć. Popatrz tylko jaki jest sprytny. Można się

zastanowić. Co nim kieruje? Zdumiewająca zdolność rozróżniania warta jest tego by ją podziwiać jak kwiat na łące. Traktowanie siebie jako mechanizm pozwala dostrzec kunszt i sprawność z jaką

posuwa się przez bydgoskie ulice. Umiejętność porozumiewania powiększa zakres wrażeń. Pojawiają się konstelacje niteczek, drucików, zgrubienia i zrosty. Zamieniony w Maszynę wieśniak ożywa.

Ozdobiony łaskawym okiem kwitnie jak młoda dziewczyna na balu.

Na ostatniej wystawie (Gruse, Stasiulewicz, Zamiara, Zieliński - SKLEROTYCY, klasyka smaku. MÓZG ?? kwietnia 1998) nic z tego co pokazałem nie było moim dziełem: koc, dwa dwumetrowe odcinki

ceraty, 2 święte obrazy. Bardzo podobała mi się ta wystawa, a najbardziej koc, dwa dwumetrowe odcinki ceraty, 2 święte obrazy.
Dały mi do myślenia. Zmieniłem się pod wpływem tej ekspozycji.

ZbyZiel