Przeskocz do głównej zawartości
Identyfikator
MF0101
Typ
Data
Tytuł
Sylvie Courvoiser & Ikue Mori
Etykiety

Sylvie Courvoiser & Ikue Mori

Sylvie Courvoiser & Ikue Mori
Sylvie Courvoiser i Ikue Mori  (fot. Łoboda, Artur )

Opis

Koncert w ramach Pierwszego Festiwalu Muzyka z Mózgu.

Opis festiwalowy

Sylvie Courvoisier, urodzona w Szwajcarii w listopadzie 1968. Mieszka w Nowym Jorku i Lozannie. Jako pianistka i improwizatorka wykonuje i nagrywa z: (między innymi) Jacques Demierre, Michel Godard, Mark Feldman, Tony Overwater, Mark Nauseef, Urs Leimgruber, Lucas Niggli, Fred Frith, Marc Ducret, Enrico Rava, Thomas Stanko, Joachim Kuhn... Jej repertuar jako kompozytorki jest różnorodny i zawiera współczesną muzykę koncertową, muzykę teatralną i melodie, które są podstawą muzyki improwizowanej. Courvoisier skomponowała Ocre de Barbarie , muzyczny performance na metronomy, automatyczne manekiny tubę, saksofon, skrzypce I perkusję. Otrzymane nagrody: Nagroda Kantonu Vaud, Szwajcaria, 1996 Nagroda Twórcza Klubu Zonta. Komponowała na zamówienie dla: Stephanie Bukart (sopran), Pro Helvetia, Theatre de Vidy, Donauseschigen Festival (SWF), Radio Siusse Romande (Espace 2) Radio Szwajcarskie, Telewizja Szwajcarska. Koncertuje z własnymi grupami: - 4tet, w składzie z: Erik Friedlander, Cuong Vu and Jim Black, - Ocre Trio, w składzie z: Michel Godard, Pierre Charial - w duecie z Markiem Feldmanem, - w duecie z Jacques Demierre, - w duecie z Lucas Niggli, - oraz jako pianistka solowa.

Ikue Mori - urodzona w Tokio w 1953r. W 1977 po ukończeniu Szkoły Sztuk Pięknych przenosi się do Nowego Jorku. W 1999 otrzymuje prestiżową nagrodę w dziedzinie muzyki elektronicznej, przyznawaną przez Prix Ars Electronics. Wraz z Fredem Frithem i Kato Hideki nagrywa z Death Ambient, następnie Moon Project (Eyvind Kang, Anthony Coleman, Erik Firedlander, Kato Hideki, Theo Blackman), z Kimem Gordonem i DJ Olive, a potem Be Bizarre (Dianne Labrosse, Martin Breault). W 1999 r. wraz z Fredem Frithem i Zeeną Parkins zostaje zaproszona jako solistka do udziału w koncercie z Ensemble Modern. Otrzymał także zlecenie napisania muzyki dla Marry Flarger Cary Chariteble Trust i wydaje płytę z Death Praxis W latach 1995-97 jest zaproszona do Mills College, San Francisco na Sound Culture Festival. W tym czasie występuje solo a także nagrywa pierwszy solowy album muzyki perkusyjnej zatytułowany Ogród. Nagrywa także album z Fredem Frithem, Kato Hideki i grupą Death Ambient. Kończy muzykę do Abigale Child. Razem z Johnem Zornem i Mikem Pattonem odbywa trasę koncertową po Europie i Azji. Z Death Praxis występuje w Bernijskim Kunstumusium, Barcelonie, Zaragozie (Hiszpania) Ziud-Nederlands Jazz Festival oraz Nancy i Angelica w Bolonii a z Death Ambient występuje w Londynie i odbywa trasę po Europie zatytułowaną Tzadzik. W 1994r. z Robertem Qualinem i Markiem Ribot nagrywa album zatytułowany The Painted Desert, odbywa europejską trasę z Hansem Richelem i Rene Lussier. Otrzymuje także nagrodę od Artists-in-Residency w Studio Pass. Nagrywa także ścieżkę dźwiękową zatytułowaną Greek Love Zaproszona na Experimental Festival do Melbourne, koncertuje po Nowej Zelandii z Davidem Watsonem. W Styczniu 1993 wykłada podczas warsztatów perkusyjnych na festiwalu w Berlinie. Podczas występów w nowojorskim Syphony Space i Niemczech wzbogaca swoje solo dodając dźwięki z samplera. W czerwcu występuje z Derek Bailey w Londynie, kończy także album zatytułowany Kitchen. Otrzymuje także dotację na współpracę z producentem filmowym Abigailem Childem twórcą wielu krótkich form video opartych na piosenkach Ikue. Na stałe Mori współpracuje z Zeeną Parkins i Viblaslaps, Cathriną Janiaux i Death Praxis, Fast Forward, Prototype, Dance Company, Joey Baronem, Anthony Colemanem, Shally Hirsh, Fredem Frithem i Johnem Zornem. W 1987 współpracując z Luli Shioi (bass, wokal), Ikue tworzy zespół o nazwie Tohban Djan podważa wizerunki orientalizmu, kobiecości i obłąkania łącząc ze sobą wpływy z muzyki całego świata z sur realnymi obszarami piosenek. Tohban Djan wydaje jeden album i koncertuje na festiwalach takich jak Banlieuse Blues we Francji, New Music America, w Walker Art Center (Minneapolis) i nowojorskim Kitchen. W 1985 Ikue wprowadza do świata improwizacji automaty perkusyjne. Używając standardowej technologii kreuje swój własny, niepowtarzalny styl. Obecnie Ikue posługuje się trzema programowalnymi urządzeniami jednocześnie. Jej pierwsza produkcją z użyciem automatu perkusyjnego jest nagrany wraz z Jimem Stalleyem i Billem Frisellem w 1986 album Mambo Jumbo. W 1983 Ikue wiąże się z industrialną sceną improwizującą współpracując z Johnem Zornem, Fredem Frithem, Tomem Cora i wieloma innymi. Bierze także udział w nagraniu klasycznego dla tego gatunku albumu: Locus Solus. 1977 przeprowadza się z Tokio do Nowego Jorku aby utworzyć tam kultowy zespół DNA. Wraz z Arto Lindsayem i Timem Wrightem Ikue tworzy radykalny gatunek uzyskując miano zespołu legendy.

Przypis bibliograficzny
Courvoisier, Sylvie i Mori, Ikue, “Sylvie Courvoiser & Ikue Mori ,” MÓZG archiwum, Dostęp 27 listopada 2021, https://archiwum.mozg.art.pl/items/show/2714.
Relacje między zasobami

Zasób nie ma zdefiniowanych relacji